සදනාරි

  සද තනි නොවනට තරු තිබුනට අහසේ සද අයිතිය හිමි තරු කැට නැනේ මල් පිපුනට තනි පාටක් නොමැතිව සුවද එකම වේ මලට හිමි හිමි නොවුනට පෙම් බැන්දෙමි  පණ සේ.... නෑ අයදින්නට  සිතුවිල්ලක් මනසේ නවතිමි මම දැන් නුඹ ගිය පාරෙන් විඩාව සරණැස තවම දැනේ  නමුත් දනිමි මම වියළි කතරේ මට නොමැත ජලේ.......

  ජීවිතේ තනි මංසලේ ඇවිද යමි මං නොසිතූ නොපැතූ දේ ගෙන ආවා ජීවිතේ  සිනහව කදුළු  අත දරං..... එක්වීම්,වෙන්වීම් හිමිවීම්, අහිමි වීම් මැද මං හරි සීරුමාරුවට අහුලගත්තා සිනහව ඉතින් කෝ.... පරාජයේ කදුළු  සුසුම් වේදනාව තරම් ඔබට මට ළෙංගතු කෙනෙක්.....

  ලොව පහන් වන යාමයෙත් නිදි නොලැබ දෙනෙතට අවදිව..... අපේ ලොව තනන්නට  දරන වෑයම මහිමයකි.... අදටත් ඇග රුහිරු හරවා කිරට දුන්නද පෙරදා... තවමත් නොමැත මසුරන් ගෙවන්නට නුඹේ සෙනෙහසට සසර ගමනේ නැවත ඉපදී නුඹ ලබන්නට හැකිවේවා... පතන්නද පැතුමන් නුඹේ නාමයෙන් ළයාදර අම්මේ.....

  පොළොව තරමට අහස රළු නොවුනට රළු පොළොව පවා බිය වෙයි මහ වැහි කුණාටුවකට සදට හොරෙන් රහස් තියන තරු තරමට ලෙන්ගතු නොවුනද වළාකුළු සද රැක ගන්නට දරන වීරිය දුටුවේද කවුරු  සිත ගැඹුරු නොවුනද  සයුර තරමට පිටාරය යයි කදුළු  මහ සාගරය පරදා  හීන මත රැදී සුවද පරසතු  තෙත් කරාවිද සිනහා දොඩමළු  නුඹට නම රැදී ඒ සෙනෙහෙ පිනිබිදු  කරාවිද නුඹේ දෑස අන්සතු... .

හුදෙක් සිහිනයන් මැද නෙළාගත් තඹරුවක් නම් සරසවියයි... දෙනෝදාහක් මැද මියැසි කැළක් මෙන් දරාගන්නට ලොබ බැදි දේ  සරසවියයි... උණුසුම් සෙනෙහෙන් මව් තුරුලෙන් මිදී පැන ආ කටුක මාවත සරසවියයි..  හුදෙක් කටු කොහොල් මැද ලයට තුරුළු කරගත් හුස්ම.. සරසවියයි... ඔබත්,මමත් හවුලේ පැද යන පැද ගිය කිත්, කිරුළු පැළදූ රාජාභිෂේකය සරසවියයි....    

                        ඇස් වැහෙන මොහොතක  දුටු සිහින සුන්දරද මෙතරම්.. නමුත් ජීවිතය කටුකය කියාගන්නට බැරි තරම් වෙහෙස සරණැස නිවෙන ලතැවෙන සිනහ මැවුවද කප්පරක් තත්පරය යන්නට පෙර ගලයි කදුළැලි මහමෙරක් කදුළේ , සතුටේ දිය වී සෙනෙහේ...... මවා දුන්නද නෙතු දහක් පුරුදු ළෙන්ගතු කමින් ඇයි හිනහෙන්න බැරි වුණේ එක් වරක්........!

කටු පදුරු මත සිහින් කොළ අග පිපී හිනහෙන "රෝසියේ" නුඹ  සිනිදු පෙති වටකොට සුවදයි නුඹේ සියොලග වනේ බඹරුන් ඇදේ රහසින් නුවන් බදිමින් ලබන්නට සුව සුන්දරයි නුඹ රෝසියේ තව පෙති විහිද විදහත් නෙලන්නට ලෝබ බදියි සිත තව කටු අතර පිපී සුවද පෙති ඇති "රෝසියේ"  නුඹ.....